Deve kuşuna sormuşlar; kuş musun, deve mi?
Kanatlarını açıp
—Kuşum!
Demiş.
—Uç o zaman.
Kanatlarını kısıp
—Deveyim!
Demiş.
Hem yük taşımak zahmetinden, hem de uçmaktan böylece kaçınmış.
Avcıyı görünce de başını kuma gömüvermiş. Aklınca avlanmaktan kurtulacak.
Oysa koca gövdesi dışarda kalarak açık hedef haline geldiğini düşünememiş. Şimdi bu hikayede nerden çıktı demeyin. Kafasını kuma gömüp, etrafındaki olaylardan zarar görmemek için, yada banane diyip, ” bana dokunmayan yılan bin yıl yaşasın” zihniyeti taşıyan insanları her gün görünce ister istemez bizim deve kuşunu yadetmek geçti içimden. Hikayemizin kahramanı “deve kuşu” kafasını kumda saklamaya daha fazla dayanamış olsa gerek ki canı sıkılmış ve kafasını kumdan çıkarıp dünyaya bir bakış atayım demiş. Görüdüğü manzara karşısında hayrete düşen deve (kuşu) yıllarca kafasını kuma  gömmenin ona bir fayda sağlamadığını farkettiğinde belkide çok geç olmuştu ki,  kuma gömülü yaşadığı süre içerisinde kuşu andıracak tek bir tüyü kalmamış, böylece bizim deve (kuşu)  sadece deve olmuş. Kıssadan hisse, olaylara kayıtsız kalıp başınızı kuma gömmekten vazgeçin, n’olur n’olmaz bir bakarsınız sizde bir gün deve (kuşu) gibi hüsrana uğrarsınız. Anlayana