Evvel zaman içinde kalbur saman içinde; Can’ın, Canan’a, oğulun, anaya, bir ahbabın, başka bir ahbabına ” merhaba” diye başlayan, içinde aşkı, sevgiyi, özlemi, umudu, açlığı, yokluğu, mevsimlik hava durumunu, ders notlarını, şafak sayısını, mini mini manileri, uzun özlem dolu şiirleri, isyanı velhasıl insanı barındıran, kokulu, kokusuz, kağıtlara yazılmış, üstünde şimdilerde kolleksiyonlarda kalan damgalı pullar yer alan, yolları gözlenip, postacının ” postaaaaa” diye seslenmesiyle yüzlerde gülücük dağıttıran mektuplar vardı. Dahamı içtendiler ne bilmiyorum ama, bir mektup almayalı uzun seneler oldu onu biliyorum. Hala özenle çekmecemde sakladığım o mektupları tekrar tekrar okuyunca birkez daha anladım ki artık o tad yok, artık insanlar birbirlerine iki satır yazmayı zaman kaybı olarak görmekte, Hani nasıl olsa mesafeler sadece bir nefes kadar uzaklıkta. Cep telefonuyla bir alo demek yeterli, hasret gidermek için. Dahası elektronik postalar, Msn v.s, kısacası mektup yazmak için bir sebep yok şimdilerde.  Geçenlerde bir haberde okumuştum konuşan kağıt icat edilmiş. Artık yazmak için hiç bir neden de kalmıyacak, hatta okumak için. Bizler git gide tembel, okumayı zamanla unutan bir toplum haline geleceğiz sanırım.

                        Teknoloji tamam çok iyi ama, acaba fazlamı elektronik olduk bizler. Düşüyorum da; bundan sadece 10 yıl önce, sevdiğim bir dostumdan almış olduğum mektupta nasıl heyecanlanırdım. Oysa şimdi o heycan kalmadı, istediğim her an, istediğim kişiye çabucak ulaşabilirim nasılsa. Her gün sesini duyabilir veya internette  yüzünü bile görebilirim. Bu çok mu kötü bir durum? Değil ama, ben o heyecanıda yaşamak isterdim. Postacının bana sadece fatura getirmesini değil, iki satır karalanmış mektupta getirmesini isterdim. Karar verdim, vakit kaybetmeden elime kalem kağıt alıp, nerdeyse onbeşyıldır görmediğim, çocukluk arkadaşım Meloş’a iki satır mektup yazarak işe başlamaya ve sonra, Ünal’a, sonra, Sinan’a sonra İlknur’a sonra Gülay’a hatta birşekilde iletişimiiz kesilmiş, birbirimizi kaybetmiş olduğumuz, son olarak Almanya da olduğunu duyduğum Özlem’e. Hüzzam bir melodi gibi kalsada iki satır, içten bir hatır… 

Sizler için bunlarıda karaladım

• İki Melek
• Kalıplaşmış Yaşam
• Ey Ruhum, Bende Kal!
• Normal İnsan Kime Denir?
• Can Kırıkları