İnsanın evi gibisi yokmuş, evimden bir kaç gün uzak kalınca bunu daha iyi anladım.  Belirli bir saatten sonra, en sevdiğinizin yanında bile olsanız kendinizi çarmığa gerilmiş gibi hissediyorsunuz.

Uzun zamandır yaşadığım gel gitlerden dolayı eteğimde biriktirmeye çalıştığım kırıntıların birer birer yok olduğunu görmek; kaybolmak, kaçmak ya da kalmak duygularını oluşturmuştu bende. Belki sırf bu yüzden uzakta bir yerde hangi duygunun daha ağır basacağını keşfetmek istedim.  Aslın da ne kadar garip ki, kendinden kaçarak bir yerlere varılamayacağını bile bile kendimden kaçmaya çalıştım galiba. Sonuçta bunun yalnış olduğunu anladığımda, hangi duygunun daha ağır bastığınıda anlamış oldum. Kalmak ve kendinle hesaplaşmak! Bunu yapmaya sanırım bu gün bir hastahanenin acil servisinde başladım. Durmaksızın ambulansla gelen hastalar, kolu, bacağı, beyni dağılanlar, ağlayan, feryat eden insanları görünce; nelere sahip olduğumu ve en önemlisi hala kıymetlerini bilmediğimi farkettim. Asıl hayatları kayıp giden onlardı. Yaşam onlara adil değildi ve geri kalan zamanlarında da adil olmayacaktı. Ben ise hatta bizler ise; iki elimiz, iki ayağımız, sapasağlam bedenimiz ve görmeyi bilmeyen gözlerimiz ile hayatın bize adil olmadığından yakınıp durmuyor muyuz? Bizler şükretmeyi hiç bilmiyoruz galiba!

Bir haftada biriktirdiklerim, bir ömür biriktirdiklerimden daha fazlaydı sanırım. Bir anne gördüm; sedyede yatan oğluna şevkatle bakan, olmayan kolu olmaya çalışan, tutmayan bacağı olmaya çalışan, tamamen felç olmuş bedeniyle çektiği acıların farkında bile olamayan oğluna, umut bulmaya çalışan bir anne gördüm ve bunca zaman hep boş şeyler biriktirdiğimi anladım. Zamanın ilerlemesine engel olamayız belki ama, zamanın boşa akmasına engel olabiliriz.

Ve evde olmak, en önemlisi saÄŸlıklı olmak çok güzel….

Sizler için bunlarıda karaladım

• Ä°ki Melek
• KalıplaÅŸmış YaÅŸam
• Ey Ruhum, Bende Kal!
• Normal Ä°nsan Kime Denir?
• Can Kırıkları