Hep söylerim; bazen kelimeler insanın boğazında kalır ve  söylenecek pek fazla söz kalmaz, o nokta kelimelerin kifayetsiz kaldığı noktadır. Bu cümleyi  yaşanan durum ve zaman süresi içerisinde pek çok kez kullanmışızdır. Yutkunur ve kelimelerin dilinizin ucundan düşmesini beklersiniz ama, bir türlü o kelimeler düşmez. Cümle içinden cümle beğenmeye çalışır ama, o an hissedileni bir türlü net ifade edecek sözcükleri bir türlü bulamazsınız.

O öyle değilmiş; yaşanılan herşeyin bir çeşit anatomisini çıkarmak mümkün ve doğru kelimeleri seçmek daima an meselesesiymiş.  Oysa öyle bir acı varmış ki bunun ne tarifini yapmak mümkün, ne de onu anlatabilecek kelimeleri dudaklaradan söylemek mümkün, zira artık söylenecek hiç bir sözün bir değeri kalmamıştır ki! Kelimelerin kifayetsiz kaldığı, sözlerin son bulduğu nokta oymuş da, bunu daha önce hiç yaşamamışız.

Hayattan yitip giden birinin ardından ne söylenebilir ki? Sözler onu geri getirebilir ya da acıyı dindirebilir mi?

Hayat devam ediyor, artık ne göz yaşının bir önemi var, ne de kelimelerin. Sonsuzluğa bir melek daha gönderdik, huzurla uyu! Elimizde kalan bir ömür hatıra….

Sizler için bunlarıda karaladım

• Sızlanmak için ne çok nedenimiz var, ya yaşamak için?
• Önlenemeyen kapkaç mağdurluğu
• Bluetoothlu iletişim
• Ölüm ve yaşam arsında ki ince cizgi
• Güvenebilmeyi diliyorum