Bir şair dizelerinde, “Ölmek için gerçekten ölmeye hiç gerek yok” der. Zaten yaşarken her türlü ölümü görmüyor muyuz? Tesadüfen çalınmış hayatları yaşıyoruz belki de!

Bir akşam üstü ansızın sokakta patlayan bir bomba hayata veda etmenize neden olabilir. Belkide bir eşkiya kurşunu!

Önce deprem oluyor zannettim, pencereler büyük bir gürültüyle sarsılıyordu. Belkide bir uçak düşmüş olabilir dedim. Serhan, bunun bir yıldırım düşmesi olduğunu söyledi! Ama hiç biri. Sadece yüz metre kadar ileride patlayan bir ses bombasından başka birşey değildi!

Bu gün bir ses bombası, yarın belki madde tesirli bir bomba! O an çay bahçesinde yaralanan 8 kişi hayatını bile kaybetmiş olabilirdi! Tamamen tesadüf eseri hayattalar, tıpkı tesadüfen orada olmuş olmaları gibi. Sadece bir kaç metre ileride, eğlence amaçlı toplanan yüzlerce kişinin bu kargaşadan sorunsuz kurtulmasıda tesadüfen.

İşin en ilginç ve tüylerimi diken diken yapan yanı; hemen sonrasında ambülansların olay yerine giden sren seslerinin ardından, kalabalığın daha büyük bir çoşku içerisinde 10. Yıl Marşı’nı söylemeleri oldu! Yine de ne olursa olsun bir aradayız mesajını vermek istercesine!

Sadece bir kaç saat sonrasında, çeyrek finale yükselmenin verdiği sevinç ile havaya ateş eden o çoşkulu kalabalığın, serseri kurşunlarına hedef olmadan hala hayatta kalabilmekte tesadüf!

Kısacası; sokaklarda ölüm kol geziyor, bizler tesadüfen yaşıyoruz!