Uzun zamandır kendimi fazla önemsediğimi fark ettim o an; hayata karşı, dim dik duruşumun yalan olduğunu anladım. İlk defa gücümün yok olduğunu hissettim.

Korkuların, gerçeklerle yüzleşme anıydı! Korkularla yüzleşmek: Korkulan ne kadar kaygı verici olursa olsun, tamamen sarmasına izin verilmeli. Korluları ekstrem noktalara taşıyacak hayali bir durum üzerinde düşünüp, gerçekleşme olasılığını ve eğer gerçekleşirse neler olabileceğini kestirmeye çalışmak gerekli.

Çoğu zaman mantıklı olanı bilmeme rağmen, mantık dışı hareket ederek aslında kendime itiraf etmediğim korkunun üzerine giderek sonucu değiştirmeye çalışırım. Oysa bunun hüsrana uğramaktan başka bir etkisi olmadığını, fazlaca tecrübe etmiş sayılırdım.

Zihinsel yeteneklerimin (IQ) yüksek olduğunu söyleyemem, ama fazlaca gelişmiş duygusal zekaya (EQ) sahip olduğumu söyleyebilirim. Kendimin ve başkalarının duyguların yeterince bilincinde olmama rağmen; kendime yalan söylemeye devam eder ve bu duyguları red ederim. Oysa onlar yalan söylemiyor. Burada ortaya çıkan korkuların izdüşümü sadece. Aksini ispatlama çalışmanın bir faydası olmadığını acı bir tecrübe ile yeniden fark etmiş olmak; korkular ve gerçeklerle yüzleşme anında tek teselli oluyor.

Kaygı, utanç ve şüphe; korkuların fitilini ateşleyen üç faktör. Artık hepsi yok oldu. Utancı yaşatacak olan kaygı ve şüphelerin doğru olduğunu görmek, yüksekten düşüp, yere çakılmak gibi bir şey. Kendimi fazla önemsiyor, bir başkasının gücünün bana zarar veremeyeceğini düşünüyorum, yanılmışım….

Sizler için bunlarıda karaladım

• Yalancıktan depreşen Depresyon
• Çekmecede saklı dilekler
• Bir Hayal! Yusuf Hayaloğlu
• Devlet Baba der ki;
• Gurur ve aptallık