Plastik torba ile hayat deneyimi
2 Yıl kadar önceydi, Kadıköy iskelesinde bir arkadaşıma rastlamıştım. Uzun zamandır görüşemediğimiz için, konuşacak epeyi mevzu birikmişti. Yıllar önce; yeni bir çevre, yeni bir hayat ve sıfırdan başlangıç için, yaşadığım muhitten uzaklaşmayı seçmiştim.
Aslında tercihlerden ziyade, mecburiyetler getirmişti bu uzaklığı! Ediz, ” Affetmeyi ve unutmayı dene.” önerisinde bulundu. O an için bunun çok zor olduğunu ve asla başaramayacağımı düşünmüştüm. Ortak bir arkadaşımız ( ona göre arkadaş, bana göre dost) vardı, hayatımın yarısında yer alan ve bana göre, kardeşten öte diyebileceğim biri. Yaptığı hata(lar), hayatımın geri kalanını tamamen değiştirmeye yetmişti. “Affetmek ve unutmak” nasıl başarabilirim bilmiyordum, aradan 10 Yıl geçmesine rağmen, hala hayat akışımı etkilerken nasıl olacaktı bu?
“Plastik torba ile hayat deneyimi” Ediz’in fikriydi; “Öğretmen, öğrencilerine bir ödev vermiş ve ertesi gün her birinin, birer plastik torba ile, pates getirmelerini istemiş. Ertesi gün, öğrenciler ellerinde patatesleri ve torbaları ile gelmişler. Öğretmen, masalarının üstünde duran patatesleri göstererek, “Affedemediğiniz kişiler için birer patates seçin, üzerlerine adlarını yazın ve plastik torbalara koyun” demiş. Şaşkın öğrenciler, kimi ikişer-üçer, kimi daha fazla patatesleri torbalarına koymuşlar. Ödev gereği, bir hafta, bu torbayı her yere taşımak zorundaydılar. Bir hafta dolmadan, öğrenciler şikayete başlar ve papateslerin koktuğundan, torbaları taşımanın zorluğundan yakınırlar. Öğretmen, “Hayat boyu, o kokmuş patatesleri taşımaktansa, onlardan kurtulmayı ve unutmayı deneyin” önerisnde bulunur.” “Bunu sen de denemelisin” dedi Ediz.
Ben patatesleri, torbaya koyup taşımadım, ama düşünce Ediz’in sözlerine hak verdim. Affedip, unutmalıydım ve öyle yaptım. Şimdi aklıma geldiğinde; kötü anılar değil, yaşadığımız iyi anlar canlanıyor. Bana kattığı artıları düşünüyorum ve belki de, ilk defa onun sayesinde bu kadar güçlü olduğumu hissediyorum. Gerisi onun kendi vicdanı ile alakalı!
Affetmek, zannettiğiniz kadar zor değil, zor olan unutmak!
Sizler için bunlarıda karaladım
Kategori: JerenCe
Çok sevdim bu plastik torba ile hayat deneyimi olayını. Affedip yoluna devam edebilmekle zor bir iş başardığını da söyleyelim.
Yıllar sürdü, ama oldu evet.
Keşke unutmak o kadar basit olsa. Keşke çevremizdeki insanlar daha az bencil olsa… O zaman bazı şeyleri unutmak için çaba harcamamız gerekmezdi.
Ama önemli olan, acıları bize yaşatanların yaptıklarını unutmaması ve bunlardan pişmanlık duyması… Biliyorum ki ve umuyorum senin eksikliğini hissediyordur o arkadaşın…
Benim de bir torbam vardır böyle durumlar için..
Ama ben torbayı taşımakta hiç zorlanmam..:))
Çünkü benim torbamın altında küçük bir delik vardır..Malesef torbaya giren papateslerin çoğu aşağı düşüp tarih sayfasındaki yerlerini alıyorlar..
Keşke hayat da bu alegori kadar kolay olabilse ama hepimizin farklı karakterlerinden dolayı bazılarımız bazı şeyleri geride bırakmayı beceremiyoruz ve o torba ne kadar ağır olursa olsun taşıyoruz. Ama belki de doğru olan taşımamak gerçekten, ama bazı şeylerin de bedeli olmalı belki de o yüzden en azından bırakırken o torbayı sonra tekrar tekrar taşımamız gerekeceğini de bilerek yolumuza devam etmeliyiz.