Neredeyse, herkese ve herşeye şüpheyle yaklaşan bir toplum olduk. Gerçekler bile tatmin olmaya yeterli değil; görünenin ötesinde, başka bir hakikat gizlidir. Çocukluk dönemimizden itibaren bizlere aşılanmaya çalışılan Septisizm, güven sorununuda beraberinde büyütmeye devam ediyor. Nihayet; “Karşı komşum, çayıma ilaç katar mı?” diye bir düşünceye sahip olacak kadar, güvensiz ve şüpheci bir toplum olduk çıktık!

Sürekli kuşkularla yaşayabilir mi insan? Birilerine güvenmeden, her nesneye şüpheyle yaklaşarak hayat nasıl devam eder ki?  Öyleyse, hayatta bir yalandan ibarettir. “Yabancılar şüpheli” çocuklara ilk öğretilen kavramlardan biri bu! ” Yabancılarla konuşma” konuşmuyoruz, asansörde karşılaştığımız apartman komşumuzla bile konuşmuyoruz. Ama bize konuşmamız gerektiği öğretildi ya(!) Doğurgan septiklet, bize öyle söylediler ya(!)

Beyenimizin içindeki düşüncelerle, dış dünyaya yansıttığımız  ifadeler biririnden farklı olduğunda çelişkiler yaşanmaya başlıyor ve gerçek ile yalan birbirine karışıyor. Aslında bu tamamen, samimiyetsiz ve şüpheli bir yaklaşım sonucu olarak; toplumu birbirinden uzaklaştırmaya devam eden, kocaman bir buhrandan başka birşey değil.  Kendinden başka herkese ön yargılı yaklaşmayı öngören, bir hastalıktır. Ailesinin, dostlarının, sevgilisinin, eşinin, yarın doğacak çocuklarının, çalışanının ya da yaşayan tüm canlıların kendisine ihanet edeceğini düşünen, hummalı bir hastalık.

Biraz olsun birbirimize güvenmeyi öğrenmenin zamanı gelmedi mi sizce?

Sizler için bunlarıda karaladım

• Yalnızlık, yalnızlıktır!
• ‘ Can sıkıntısından öldürdüm!’
• Kendimle baş başa sohbet
• Döneklik ruhumuzda var!
• Kadınlar günü mü dediniz?