Siz de her Pazartesi diyete başlayanlardan mısınız? Genellikle durum budur ve hafta sonuna kadar bu diyet sürmez bile. Bu diyetlerin bir sonu gelmiyorsa veya okadar aç kalmanıza rağmen, hala incecik kızlara imrenerek bakıyorsanız, bu işte bir yanlışlık var demektir.

Şişman olmak ya da zayıflayamamak her üç insandan, ikisinin neredeyse temel sorunlarından biri. Malesef zayıflama uğruna hayatlarını kaybeden birsürü insan var. Bana göre şişmanlığın en büyük nedenlerinden biri; “yemek için yaşamak”tan geçiyor. Hayatının yarısını bir çikolata bile yiyemeden geçiren insanlar var; “aman diyetim”uğruna.

Benim için; yemek yemek ve uyumak yaradılışımızda ki en gereksiz faktörlerden ikisi. Mecbur olmasam (yaşamak için) asla gerçekleştirmeyeceğim iki eylem. Bu yüzdende asla 45 kilonun üstüne çıkamadım ya, o da ayrı bir mevzu. Yani genelin tam tersine kilo alabilmeyi yeğlediğimi söyleyebilirim. Biraz genetik unsurlarda yok değil. Belki de kilo probleminiz varsa ilk önce buna bakmalısınız; aileniz sizin aynanız değil mi? Şişman bir anne-babanın çocuğu olarak sizinde geleceğinizin nasıl şekilleneceği başından belli. Belki biraz çaba ile; 5-10 kilo fark atabilirsiniz okadar. Fazlası için direnmenize gerek yok!

Yemek yemek; çoğu insan için bir zevk, benim için ise eziyet. Keşke diyorum; şöyle minik bir hap olsada, tüm yeme ihtiyacımızı karşılayabilse ne iyi olurdu. Eziyetlerin en büyüğü ise; karşında şapur şupur yiyen biri ile aynı sofrada olmak. Buna tahammül etmek çok zor! Sırf bu yüzden sofra kültürüm yok diyebilirim. Mecbur kalmadıkça, açlık ölecek durumda değilsem; “aç mısın?” sorusuna cevabım; daima hayırdır. Çok çok yakın tanıdığım biri değilse, birlikte yemek yememeyi tercih ederim. Bunlara rağmen yemek konusunda oldukça zevkli ve titiz sayılırım. Benim için özenle hazırlanmış bir sofra, yemeğin yarısından fazlasına bedel demektir. Önce göz ziyafeti olmasına özen gösteririm. Bu yüzdende ailenin en küçüğü olmama rağmen, “baş aşçı”sı benim heralde… Midemi değil de, gözlerimi doyurmak için yemek yapmayı seviyorum sanırım. Elbette yaptığım yemeğin başkalarının midesinede hitap etmesi önemli. Yıllardır oldukça lüks sayılabilecek restaurantlarda çalışmama rağmen, eve aç geldiğim anlar çok  olmuştur. Benim gibi bir yemek düşmanının, gıda sektöründe çalışması oldukça cesaret isteyen bir durum aslında!

Benim için zayıflamak ve zayıf kalmak konusunda ahkam kesmek çok kolay tabi, ama yinede zannedilenin aksine; beyaz ekmeğin, hızlı yemek yemenin, düzensiz uykunun ve düzensiz yeme alışkanlıklarının şişmanlıkla hiç bir alakası olmadığını rahatlıkla söyleyebilirim. En önemlisi; “homini de gırtlak” olayından vazgeçin!