Gurur ve aptallık
Elimizdekilerle yetinmeyip, hayattan çok daha fazlasını beklediğimizde ve bize sunulanları şımarıkça bir kaprisle geri çevirdiğimizde elimizde kalanlar gurur ve aptallıktan ibaret oluyor. Kendi şımarıklığımız ve bencilliğimiz ile hayatı çekilmez kılan yine bizler oluyoruz.
Güzel bir gelecek beklentisi olmayanların geçmişi hayal kırıklıkları ile doludur. Geçmişte hayal kırıklığı yaşayan insanların ne bugünü, ne de yarını ümit verici değildir. Geçmiş bir karamsar tablodan ibarettir artık ve geriye dönüp bakmaya değer birşey yoktur, o halde; gelecek için mutluluk verici bir tablo çizilmesi imkansızdır. Bu şekilde sadece hayallerimizi donuklaştırır ve anımızı da yaşamaya değer bulmayız. Artık hayat bizim için eski bir resimden ibarettir.
Geçmişinden ders almayı bilmeyen, yaşadığı anın hazzına varamayan bir insan için gelecek resmi çizmek ve o resme renkler katabilmek zordur. Hayatın donuklaştığını hissettiğimiz anlarda, karamsar bir tabloya dönüştürdüğümüz o resme tekrar tekrar yeniden bakabilmeyi becerebilirsek, belki de gözümüzden kaçan “oysa o an mutluyduk” diyebileceğimiz, tablomuza birden bire renk katabilecek bir detayı görmemiz mümkün olurdu. Ancak o zaman yaşadığımız an değerli, gelecek ise ümit verici olabilir.
Hayat, sanıldığı gibi “tesadüflerden ibaret” değildir. Tesadüfleri tasarlayan da, yaratan da bizleriz; bilinç altına attığımız isteklerimiz, gerçekleşmesini dilediğimiz dileklerimizdir tesadüfleri ortaya çıkaran. Hayat bazen o tesadüfleri karşımıza çıkarır bunu görürüz, bazen de hiç farkına varmadan yanından geçer gideriz. Çünkü; yaşadığımız o an bizim için değerini yitirmiştir, oysa o anı ıskalamadan yaşamak belki de hiç hayal edemeyeceğimiz güzellikte bir geleceğin tohumlarının ekildiği andır. Hayatın bize sunduğu anlar içinde, en değersiz olanı yaşadığımız andır. Bir anlamı yoktur çünkü. Oysa, geçmişe dönüp bakabilmeyi becerebilseydik; geçmişte de kıymetini bilmediğimiz, ama sonrasında bir sürü “keşke” dediğimiz aynı anların var olduğunu görebilirdik ve bu sefer ileride” keşke” dememek için, şu anı daha farklı değerlendirebilirdik.
Geçmişimiz de kıymetini bilemediğimiz bir sürü hazine saklı, ama o hazineden elimizde kalan tek şey, gurur ve aptallık. Gurur ki, bazen insanın en büyük düşmanı, aptalık ise en büyük kaybı olabiliyor.
Kim bilir belki değerini bilmediğiniz bir an için tozlanmış raflara kaldırdığınız ve artık hiç bakmadığınız için kaybettiğinizi sandığınız gelecek, belki de değerini anlayabileceğiniz bir an da saklıdır. O anın değerini kaybetmeden bilmek gerek.
Sizler için bunlarıda karaladım
Kategori: JerenCe, Sadece insan
“hayat nefes aldığın değil, nefesin kesen anların toplamıdır” diye bir laf vardı herhalde en iyi açıklayanlardan biri. Detayları gereksiz görmeyip, onların tadına varmalıyız biraz herhalde.
bu arada yeni teman çok şık omuş.
Yazınızı okudum, gerçekten doğruları açıklayıcı bir biçimde belirtmi$siniz. Beni de asıl üzen, bu kadar açık ve net bir $ekilde bildiğimiz halde, bir$eyler yapmaya çalı$mamak. Kendimizi kabullenmi$iz ve böyle devam ediyor. Ben geçmi$e takıntılı olarak ya$ıyorum, sizin de belirttiğiniz gibi geçmi$iyle ya$ayan, geleceğini çöpe atmı$ demektir. Sanırım ben ümitsiz vaka olmaya devam edicem. Aslında en iyisi, hayatı bildiğimiz yönüyle ya$amak. Günlüğünüzü takip ediyor ve ba$arılarınızın devamını diliyorum.
Erhan, temayı beğendiğine sevindim. Detaylar konusunda haklısın, ama bazen mutluluğun detaylarda gizli olduğunuda unutmamak lazım.
FTB, geç kalmış olduğunuzu zannetmiyorum; hayatta hiç birşey için geç kalınmış sayılmaz, yeter ki, gerçekten ne istediğimizi bilelim ve gelecek ümidimizi kaybetmeyelim.
blogunu tesaduf eserı google da gorsellerde bıseler aratırken bu sayfadakı sol ustteı resme tıklayıp da gordum.demıssın kı gecmısıne ragmen gelecegını ve sımdıkı anını yasa dıosun…ınsana zaten bunu yapmasını engelleten gecmısıdır.ınsnın uzuldugu gecmıste yasadıkları degıldır.gelecekte yapacaklarını etkılemesıdır.gecmıste olan olayın kendı ustunde bı hastalık gıbı kaldıgını gormesıdır ve bunu degıstıremeyecegını kabullenmesıdır.tum buna ragmen bence tum ınsanlar en az 1defa bunu yıkmaya calısacak cesaretı gostermıstır hayatında.ama tekrar bence cok azı bunu basarıyor.senın yazdıgın yazı olmasını ıstedıklerımızdır.malesef cogumuz hayallerıyle ölüyor.
Ne kadar güzel söylemişsiniz, malesef hayallerle ölüyor çoğu…
okurken ahmet altanı hisseder gibi oldum…hele bazı cümlelerde… tebrik ediyorum bu açıdan…ha unutmadan…hayatın yüzüne bak…:))