Yaşamın orta yerinde dünyaya gelmişiz gibi, dünyayı da tam orta yerinden izler, uç noktalarda neler olup bittiğine pekte önem vermeyiz. Uçlar, bize göre hiç ulaşamayacağımız ya da ulaşmamamız gereken sakıncalı, yaşamın orta dengesini bozacak kadar tehlikeli, ama bir o kadar da merak uyandıran noktalardır.

Her insan hayatının bir döneminde, belki de sık sık yaşamın kıyısında durup kendini zaman süzgecinden elemeye çalışmalıdır. Züzgeçten geçirdiğimiz ile elimizde kalanlar;  kendi hatalarımız, kayıplarımız, pişmanlıklarımız belki de mutluluklarımız olabilir. Önemli olan elenen ve kalanların doğru bir şekilde tahlil edilebilmesi ve yeterli ölçüde içinden doğru dersler çıkarılabilmesi. Yaşamın kıyısından bakıldığında; geçmiş, geleceğinize ayna tutuyor ve yaşamın tam ortasına geri döndüğünüzde size mutluluk veriyorsa, yaptığınız tahliller doğru, süzgeçte kalanlar elenenlerden fazla demektir. Ama tam tersi söz konusu ise, şapkanızı önünüze alıp yeniden düşünmeniz gereken bir noktadasınız demektir.

Hayatımızın büyük bir bölümünü hep başkalarına feda ederek; onların mutlulukları, sevinçleri, acılarını ön planda tutarak belki de kendimizi ihmal ederek ve hatta unutarak geçirir, yaşamın tam orta yerinde kapıyı çalan her rüzgarla savruluruz.  Normal olanda budur belki! Eğer tüm çabalarınıza rağmen, etrafınızda ki insanları mutlu edemiyor ve her seferinde daha fazlasını isteyebilecekleri kadar aç gözlülüklerine neden oluyorsanız; bırakın artık herkes kendi yaşamının kıyısından, kendi yaşamını değerlendirsin ve kendi mutlukları için, kendi çözüm yollarını seçsin.

Hayat hiç birşeyi ertelemeye gelmecek kadar kısa, kendimizi unutmamıza izin veremeyeceğimiz kadar değerli. Şimdi kendinize biraz izin verin ve yaşamın kıyısından kendinize bir yer beğenip, hayatınızı süzmeye başlayın. Yarın belki çok geç olabilir…