Her şeyden ve herkesten vazgeçmek istersin bazen… Senin için yazılmış bütün rollerden, sana sormadan üzerine yıkılmış bütün sorumluluklardan istifa edesin gelir. Kurduğun tüm hayallerden, umutlardan, gelecekten de istifa etmek, hiç varolmamış olmak istersin. Bazen ağır gelir susmak, susturulmak, konuşmak, yazmak, yazılanları okumak, duymak… İnsanlığından istifa edesin gelir!

Hiç haybeye bir yaşam sürdüğünüzü düşündünüz mü? Ve o yaşamın size ait olmadığını, başkalarının sizin için uygun gördüğü bir yaşamda zorla varolmaya çalıştığınızı -çalıştırıldığınızı- düşündünüz mü? Zorla içine sığdırılmaya çalışıldığınız, sizin için dikilen elbisenin içine hapsolduğunuzu…  İnsanlığın bütün iğrenç yanlarını, global ekonominin nasıl kendisini tüketmesine izin verdiğini, paranın nasıl insanlığı satın aldığını gördükçe; o insanlıktan istifa edesin gelir!

Önce birbirlerinin “kuyusunu kazarlar,” sonra aynı kuyuda birbirlerinin yüzünü yıkarlar. Çıkarlar söz konusu olduğunda; herşey mübah olur, herşey unutulur. “Kapımı açmam” dedikleri insanlara kapılarını açar, aynı kaptan yemek yerler. Aynı yalanın içinde, aynı rüyayı görmek üzere uykuya dalarlar. Ve sen yine bu insanları gördükçe; insanlığından istifa edesin gelir!

Dünya bu kadar kötü müydü, yoksa adına insan dediğimiz bizler, el birliği ile bu kadar kötü bir hale mi getirdik? İçinde yaşanılması imkansız bir hale mi dönüştürdük? İnsanlığın vasfı olan; iyilik, güzellik, sevgi, dostluk ve adına bağlılık dediğimiz duyguları bizler mi tükettik? Tüketilmesine izin verdik… Şimdi, sadece makina gibi düşünüp, içi boşaltılmış insanları gördükçe; benim de insanlığımdan istifa edesim geliyor!

Bazen herşeyden ve herkesten, kendinden vazgeçmek istersin…