Döneklik ruhumuzda var!
Hayatımız boyunca kim bilir kaç kez “asla” demişizdir. Her biri bir öncekinin pişmanlığıyla, daha da dolu dolu tekrarlanmıştır. “Asla yapmam, asla inanmam, asla güvenmem, asla vazgeçmem, asla unutmam….” Ama yapılır, yeniden inanılır, yeniden güvenilir, sonra yine vazgeçilir ve elbette o da unutulur! Çünkü: Döneklik ruhumuzda var!
İnsanoğlu ne zaman kendine verdiği sözleri tutmayı başarabilmiştir ki? Milyonlarca söz veririz kendimize ve milyonlarca kez verdiğimiz sözleri unuturuz. Bu tıpkı başladığın bir işi yarım bırakmak gibidir. Sıkılrsın ya da tamamlayacak gücü kendinde bulamazsın, belki de sorumluluk almaktan korkarsın; “yaparım, başarırım” diye başladığın noktadan dönersin. Tıpkı kendimizi ikna ederek, kendimize verdiğimiz sözlerden döndüğümüz gibi…
Döneklik öylesine ruhumuza işlemiştir ki, alışkanlık haline gelmiş. Her seferinde gayet sıradan birşeymiş gibi davranırız. Belki de kendimizi bu şekilde rahatlatıp, kandırıyoruzdur! Kandırıyoruz, hem de büyük bir yüzsüzlükle yapıyoruz bunu. Yüzümüzü kendimizden başka hiç kimsenin görmüyor olmasının verdiği rahatlıkla. Kandırmacamız; bir sonraki “asla”mıza kadar bizi idare ediyor, sonra: “ben sana dememiş miydim, hani söz vermiştin?” sorularını sorarken buluyoruz kendimizi. Aslında cevaplarını bildiğimiz sorular bunlar. Biliyoruz, hep bildik…
Beynimizde aslalarla örülmüş, milyonlarca örümcek ağı var. Biz döneklik yaptıkça o ağlara yenileri eklenmeye devam ediyor ve artık sağlıklı düşünemeyen bir beyinle ruhumuza yön vermeye çalıştıkça; yönünü kaybetmesine neden oluyoruz. O halde; ruhumuzu özgür bırakalım ve yeniden “asla” dememek için, döneklik yapmaktan vazgeçelim.
İhtiyacımız olan sadece zamandır belki, kim bilir?
Sizler için bunlarıda karaladım
Kategori: JerenCe
Etrafımız söylediğiniz gibi “asla”larla örülmüş. Ömrüm boyunca, ya “asla”larımdan nefret etmişimdir ya da “keşke”lerimden. İnsan işte, nasıl bir varlıktır ben çözemedim. Kendimden yola çıktım, geçmişime baktığımda “asla” deyip, gelecekte bir-çok kez tekrar ettiğimin farkına vardım. Söylediğim gibi asla ve keşkelerden nefret ediyorum. Ancak her defasında asla ve keşke demeye devam ediyorum. Sanırım yaşadığımız dünya’da asla ve keşkeler şart.
İnsanoğlu sevgiye muhtaç bir yaratık olarak yaratıldığı için her ne olursa olsun aslalarından döner çok normal, yeterki onu anlayın onun düşündüğünü ona söyleyin yinde bir aslasından dönecektir.