Bir boş vermişliktir gidiyor. Elde edilen başarılar kendine, başarısızlıklar ise hep başkalarına mal ediliyor. Hep suçlu “o diğerleri!”  Yaşadığımız olumsuzlukların sebebi asla bizler değiliz; “suç bende değil” ya da ” çözümü mümkün değil” diyerek, olumsuzlukların kaynağı olarak başlarını işaret etmekten hiç çekinmeyiz. İşlerin nasıl daha iyi olabileceği ya da sorunların nasıl çözülebileceğine ilişkin yapılan açıklamalara bakın, büyük bir çoğunluğun hep aynı yanıtı verdiğini görürsünüz. “Hiç birşey iyi olmayacak!”

Olumsuz ve karamsar düşünceler o kadar çok insanı etkisi altına almış ki; ne yaparsanız yapın o insanların fikirlerini değiştiremezsiniz. Olaylara baktıkları pencere o kadar pusludur ki, silemeye kalkışsanız bile tepkiyle karşılaşırsınız. Çünkü onlar baktıkları pencereden çok memnundurlar ve aydınlanmak, aydınlık dünyaya bakmak gibi bir talepleri yoktur. Bunun için ise bir sürü gerekçeleri ve açıklamaları vardır. Dikkat edin bu tür insanlar – ki sayıları toplumun çoğunluğunu oluşturur-  olumsuzluklar üzerine master yapmış insanlardır. Konuştuklarında “mangalda kül bırakmaz”lar. Şaşırıp kalıyorum; madem olumsuzluklar üzerine bu kadar çok bilgilisiniz, çözümleri hakkında neden fikriniz yok? Siyasetten tutun da, ekonomiye kadar her konuda bilgi ve tecrübe sahibiymiş gibi, bütün uzamanlık alanlarında eğitim almış kadar fikir sahibi olan bu kişilerin beyanatları ise; puslu camdan baktıkları gibi, puslu ve karanlıktır.

Yüzünüz aynaya dönük, kendinizle sohbet edenlerden misiniz? Yoksa aynaya sadece güzelliğinize bakmak için yüzünü dönenlerden mi? Malesef ki büyük bir çoğunluk 2. seçenek için aynaya yüzünü çevirenlerden oluşuyor. O çoğunluğun hayatı ise, tamamen “keşke”lerden oluşuyor. Yüzü aynaya dönük kendinle sohbet edenlerin hayatı ise, “iyi ki”lerden oluşuyor. Çünkü onlar “keşke” demenin kimseye faydası olmadığını, ama “iyi ki” diyerek hayatı nasıl güzelleştirebileceklerini biliyor.

Başarısızlıkların sorumluluğunu başkalarına atmak yerine “evet başaramadım ” deme cesareti gösteren ve yaptığı hataları büyük bir erdemle kabullenebilen, bu hatalardan ders alıp hayatına yeni bir yön verme azmini gösterebilen insanların sayısı çoğaldıkça; puslu pencereden bakan insanların sayıları da azalacaktır.

Etrafınıza bakın, suçu başkalarına atmaya hazır binlerce insan olduğunu göreceksiniz; siyasiler, gişede ki memur, patron, işçi, sanatçı, bakkal, şöför…. Alın size bir fırsat daha “ekonomik kriz” şimdi bütün suç onun ve sizlerin hiç, ama hiç suçu yok!

Sizler için bunlarıda karaladım

• Eski bir fotoğraftan gelen melodi
• Kalıplaşmış Yaşam
• Bir Guguk Kuşu Öter; Sessizlik Olur…
• Köreliyor İnsan…
• Kapasite meselesi…