Bazen kendinizi çok yalnız hissedersiniz. Kimileri yalnızlığını inkar eder, kimileri açık yüreklilikle itiraf eder. Her iki durumda da sonuç değişmez; her türlü yalnızlık, yalnızlıktır! Ve aslında dün, bugün, yarın bu hiç değişmeyecek.

Yalnızlık, kimilerinin kendi tercihidir. Toplumdan uzaklaşmak, sakin bir yaşam sürmek, belki de kaçmak…. Ama siz “bu benim tercihim” diyenlere inanmayın. Bu sadece yalnız olduğunu itiraf edemeyen Antisosyal insanların basit bir bahanesidir. Onların “diğer” insanlarla ilgili doğrudan sorunları vardır; bağlanmak, bağlamak gibi… Önemli olan sadece kendileridir. Zaten kendileri için yaşar, dış dünya da olup biteni pekte kafalarına takmazlar. Ara sıra kendi iç sesleri “yalnızsın oğlum” diye dürmetese, yalnızlık onlar için eşsis bir armağandır.

“Yalnızım” itirafında bulunanlar, aslında gerçekten yalnız değildir, ama yalnızlık hissini yaşatan garip bir durum söz konusudur. Bazen kimsenin kendilerini anlamadığını, kimseye güvenemeyeceklerini, hatta biraz daha ileri giderek; hiç kimsenin O’nun iyiliğini düşünmediğini filan zannederler. Aslında bunu zaman zaman hepimiz hissederiz.

İşler içinden çıkılmaz bir hal aldığında, ilk yaptığımız başkalarını suçlamak olur! Nedense dönüp suçu kendimizde aramaktan pek hoşlanmayız.  Bu daha önce söylediğim gibi ‘ Yüzü aynaya dönük, kendiyle baş başa sohbet edemeyen‘ insanların, bir çeşit kaçış yoludur. Oysa işleri çıkılmaz hale sokanda, kendimizi yalnızlığa mahkum eden de, bizden başkası değildir.

Sizler için bunlarıda karaladım

• ‘ Can sıkıntısından öldürdüm!’
• Kendimle baş başa sohbet
• Güz çorbası
• Kadınlar günü mü dediniz?
• Aynı dili konuşamıyoruz