Malum atasözünde de dediği gibi “İnsanlar konuşa konuşa…anlaşır.” diye bilinse de, artık günümüzde bu yöntem özelliğini giderek yitirmeye başladı. Konuşamıyoruz… O halde iletişim de kuramıyoruz demektir. Kimsenin kötü bir söz duymaya tahammülü kalmamış. Hele eleştiri almak, neredeyse hakaret sayılır olmuş. Elbette sürekli güzel sözler söylüyor ve inanmadığınız halde olumlu eleştiriler yapıyorsanız, değişir.

Herkes bir türkü tutturmuş; “para para para” diyor. Aslında yıllar, çok uzun yıllar önce Napolyon’da öyle demişti; “para para para.” İletişim kuramamanın gerçekten parayla bir ilgisi var mıdır? Son zamanlarda bu soruyu sıkça kendime soruyorum… Eğer cevabı “evet ” ise, gerçekten maddeleştiğimizin ispatlar türden bir “evet” bu! Eğer iletişim kurmamıza engelse ve eğer bizi sadece madde yapmaktan öteye gitmeyen, yine sadece maddi eşyalara bedel olarak sunulan bir maddeyse ve insani hayaller kurmaya engelse, neden hala aynı türküyü söylemekte ısrar edildiğini anlamak imkansız.

Herkesin bir hayali vardır, ama hayallerin çoğunu süsleyen ortak şey paradır. Belki de tek ortak hayal de budur. Ama herkes hayalinde kendi destelerini sayar. Diğer bütün ortak kurulan hayaller, gün gelir taraflardan birinin sadece kendi hayali olma niteliğini taşır. “Güzel bir Dünya, mutlu insanlar, sağlık, ortak bir gelecek…” Pek çok iki insanın kurduğu, ama sonrasında sadece unuttuğu hayaller olarak kalır.

Demek ki “İnsanlar konuşa konuşa… ” değil, artık sadece “para para para” türküsüyle anlaşabilmekte.  Ajda Pekkan’ın şarkısında söylediği gibi; “parra parra parra, varlığı bir dert, yokluğu yara.”  Madem olanıda, olmayanıda mutsuz, neden aynı türküde ısrar ediyoruz? İşte ben bunu da bilemedim!

Kısacası, artık konuşamıyoruz, işimize gelmiyor…