Tek suçlu sensin…!” Suçu başkasına atıp kenara çekilmek en kolayıdır. Çünkü, ağırdır suçluluk duygusu altında ezilmek ve zordur artık yürümediğini kabullenmek. Böylece vicdanlar rahatlatılmaya çalışılır ve ancak böyle sorumluluklarından kurtulur insan.

Aynayı başkasına çevirmek kolaydır. Ancak, karşısına geçip kendi yüzüne çevirmek zordur. Görecekleri gerçeklerden korkarlar çünkü… İşte suçlu aranıyor! Neyi değiştirir, kime faydası dokunur  suçlunun ortaya çıkıması? ” Ben yaptım!” demesi… Hak ya da hukuk arama zamanı çoktan bitmiştir. Çoktan kırılan kırılmış, tamiri imkansız hale gelmiştir. Çünkü defalarca aynı noktaya gelinmiş ve ötesinde ışık görülmemiştir. Şimdi suçlu ya da suçsuz, hepimiz aynı değil miyiz? Aynı çirkin karanlıktan geçmedik mi?

Kendinizi kandırmaktan bıkmadınız mı? Sonu, başından belli bir yaşam için fazla yol almaya gerek yok artık. O yolun sonunda, suçlu-suçsuz tartışmasından başka birşey kalmamışken, yol almanın ne anlamı kaldı ki? İnsan bir kez o noktaya gelmeye görsün; geri dönüşlerde yakıp, yıkmaktan asla çekinmez. Asla “ben suçluyum” demez.

Suçlu aranıyordu, işte bulundu; herkesin adına BEN SUÇLUYUM…! Vicdanlarınız rahat olabilirler…

Sizler için bunlarıda karaladım

• Kalıplaşmış Yaşam
• Dedikodu yapın, uzun yaşayın!
• Yaşamın kıyısından izlenim
• Sızlanmak için ne çok nedenimiz var, ya yaşamak için?
• Önlenemeyen kapkaç mağdurluğu