Giden değil, kalan olmak, gidenin yanında götüremediklerine de sahip olmak demektir. Bir avuntu mudur? Avuntudur belki…! Aslında saçma, aslında daha çok can yakıcı. Aslında her an anımsamaya yarayan donelerin olması, hayatı zorlayıcı. Olduğun yerde saymaya devam ediyorsun, iki kişilik. Giden için mi zor, kalan için mi? Neden gittiğiyle ölçülebilir, gidenin zorluk derecesi.

Beklemek, bir türlü gelmeyen iftar saati gibi… Acıkırsın, su içmek istersin, ama elinden birsey gelmez… Yapamazsın! Sabır dilersin, güç dilersin. Saçma sapan bir sürü şey yaparsın kendini oyalamak için, ya da hiç uyanmadan hep uyumak… Sonuçta bilirsin o saat gelecek ve bütün gün sabrettigine değecek hersey.

Kim, başkalarının mutsuzluğundan, mutluluk duyabilecek kadar kötü olabilir? Ya da kim bile isteye böyle bir durumun ortasında kalmayı isteyebilir? Bir başkasının mutsuzluğundan kendine pay çıkarabilecek bir insan, ancak hayatı boyunca yalnız kendini düşünmüş, yalnız kendi çıkarları ve mutluğu için yaşamış, bencil ve duygusuz biri olabilir….

Olü bir yılan gibi yatıyordu aramızda yorgun, kirli ve umutsuz geçmişim oysa bilmediğin bir şey vardı sevgilim Ben sende bütün aşklarımı temize çektim

Bir guguk kuşu öter; sessizlik olur… Sonra uzaklardan bir kuş daha ötmeye başlar ve daha uzaaktan bir kuş daha. Birbirlerinin çağrısına cevap verir ve hepsi bir araya toplanır ardından. Bazen gök yüzünde grup olup dans ederler, bazen bir ağacın dalında suskunluklarını paylaşırlar. Sevgi ve sorumluluk bunu yapmalarını öğretir onlara. Sizden yanıt beklendiğinde ses vermezseniz, siz [...]