Anlamak imkansız! Hayat yolu meşakkatli, ama zannettiğimizden daha kısa. Bir gün bir köşe başında, bir gün yol ortasında, hastane köşesinde ya da uykuda ansızın yolculuk sona eriyor.
Ölüm her yaşta, geride kalan için acı demek, türü ne olursa olsun. Yine de öyle zamansız duran kalpler var ki yakınlık ya da uzaklık derecesi ne olursa olsun oldukça derinden etkiliyor.
Son zamanlarda eskiden hiç olmadığım kadar iyimser bakmaya çalışıyorum olaylara. Canımızı acıtan ne olursa olsun, sıyırıp atmanın, ondan kurtulmanın kendi elimizde olduğunu bilmek yetiyor sanırım. Çünkü hayat yaraya neşter atmaya değmeyecek kadar kısa!
Yaşamak için türlü mücadeleler içerisine gireriz ve çoğu zaman bu mücadele zorluklarla doludur. Yaşam adına mücadele etmeyi düşünmeyen insan, kendi yaşamına karşı bir eylem içerisine giriyor. O insan için hayat adına çabalamak değil, kendi yaşamını devam ettirmeye çabalamamak olgusu daha ağır basıyor.
Anlamak imkansız dedim, çünkü; henüz yaşamanın bile tam olarak ne demek olduğunu bilmeyen, ufacık bir bedenin kendini bir boşluğa bırakarak canına kıyması, anlaşılır gibi bir şey değil. Böyle bir şeyi insan dile bile getiremiyor. Mesai arkadaşlarımdan birinin kuzeni, kendini bir apartmanın çatısından aşağı atarak canına kıymış. Henüz 16 yaşında ve gerçekten hayatın çok ama çok başında. Düşününce mantığımın bunu algılayamadığını fark ettim. Öyle ya, nasıl bir acı, nasıl bir buhran buna neden olabilirdi ki? Gençliğin,bu kadar çok intihar meyilli olması çok üzücü. Hata anne babalarda mı? Yoksa toplum olarak hepimizde mi? İntihar özendiriliyor mu acaba? Henüz çocuk sayılabilecek bir yaşta ölümü oyun olarak mı algılıyorlar, öyle mi yansıyor onlara acaba? Peki şimdi o anne babanın suçu ne? Bu acıyı yaşamayı nasıl hak etmiş olabilirler ki?
İnanın beynim almıyor ve tüylerim diken diken. Dedim ya anlamak imkansız. Zira anlayabilmek için o an o çocuğun neler hissettiğini biliyor olmak lazımdı!
Aslında ailelere çok büyük görevler düşüyor. Yeterince sabırlı olup dinlemesini bilmiyor muyuz acaba? Gençtir unutur, geçer diyoruz ama içinde derin yaralar taşıdığını fark edemiyor muyuz? Anne, babaların çocuklarıyla arkadaş olabilmeleri işte bu yüzden çok önemli. Sorunlarını anlatabilecekleri, anlayışlı anne babalara sahip olan çocuklar, daha şanslı olsa gerek!
İntihara kalkışanların bir kısmı ölmek ve yaşamak arasında karar verememişir. Sonuçta ölmek, yaşamaktan daha ağır basar. Unutmamalı ki; intiharlar ne sadece zengin, ne de fakir kesimlerde görülür. Toplumun herkesimin de yer alabilir.
İntihar eğilimli gençlik, sonuçta zamansız duran kalpler ve ardında acısı dinmeyecek anne babalar. Dilerim bu tür haberleri bir daha asla duymayız.
Sizler için bunlarıda karaladım
Bu yazı 19 kez okundu
Nisan 25th, 2008 at 17:08
Gençli?in bu kadar çok intihar meyilli olmas? çok üzücü. Hata anne babalarda m?? Yoksa toplum olarak hepimizde mi? ?ntihar özendiriliyor mu acaba?
San?rsam toplum olarak hepimizde. De?i?en hayat ko?ullar?, yozla?m?? yeni ya?am stili (ve kültürler) sanki insana de?er vermiyor art?k. ?nsan kendini umursamaz ve ç?karc? toplulu?un içinde bir yere koyam?yor, bir amaç ya da bir umut göremiyor ve tak! E?er zay?fsa, dayanamayacak kadar zay?fsa kendini a?a?? at?yor.
?unu söylemeliyim ki, afedersiniz b.k gibi bir hayat?m var. Ya?amaktan nefret ediyorum. Hangi günüm daha kötü geçecek bunu yar??t?r?yorum. Uyuyam?yorum, ders çal??am?yorum, rahatl?kla e?lenemiyorum bile. Nedeni mi? Malum neden a?k.
Yaln?z?m ?u anda ve kendimi kötü hissediyorum. Arkada?m?? dostmu? vs. haliyle bana bir anlam ifade etmiyor.
Ama bunlara ra?men intihar etmeyi ciddi anlamda bir defa bile dü?ünmedim. Kendimi çok kötü hissetti?im bir an seçeneklerimi ne yapailece?imi dü?ünürken akl?mdan geçti intihar etmek. Sadece bir saniye kadar sürdü bu. Sonras?nda akl?ma gelen ?uydu: “Ulan içinde istedi?in kadar umut olmas?n, istedi?in kadar kötü hisset, yine de yapacak bir ?ey bulacaks?n elbet. Hiç olmad? git ?u okulu bitir. ” Belki zay?f birisi olayd?m bu yaz? burda olmayacakt?
Ama hay?r, yani intihar da neymi?? diyorum.
?nanc?m ?udur ki insanlar kendilerini bu kadar kötü hisseder ve yanlar?nda birilerini ararlarken ak?llar?na gelen ilk ?ey ölme istedi?idir. E?er siz kendinizi engelleyemezseniz intihar etmi? olursunuz. Ama intihara kalk??madan önce sadece iki dakika karar verme a?amas?nda kal?rsan?z bence vazgeçersiniz.
Toparl?yorum: Günümüz kültürü, fast food, fast love, fast live… “Go on a date” davram?, tek gecelik ili?kiler ve günümüzün di?er sorunlar? insan? de?ersiz ve sadece fiziksel bir varl?k k?l?yor.
Bence neden bu olabilir.
Nisan 29th, 2008 at 19:34
Jeren, bizim bir yak?n?m?z ama gerçekten yak?n, can?m?z var ayn? durumda. defalarca denedi intihar?, akl?m?z alm?yor, konu?ma, destek olma, tedavi tüm aile destek olmaya çal???yoruz. Ya?amak istemiyorum, bir ?ey yapmak istemiyorum diyor. Hayalleri ve hedefleri yok olmu?. Tamam anne -babas? ayr?ld? ama sadece buna da ba?layam?yoruz çünkü babas? ve annesi de o’nu çok seviyor. Zor bir durum, ne olacak bilmiyoruz.
Nisan 29th, 2008 at 21:39
Allah yard?mc?n?z olsun can?m, gerçekten zor bir durum. Umar?m kendine bir ya?ama sebebi bulur çok yak?nda. Hayat ?u an için ona bir anlam ifade etmiyor ama yar?n ne getirecek belli olmaz. Sevdiklerinin deste?i ile a?mas?n? dilerim. ?nsan nas?lda çaresiz kal?yor böyle durumlarda de?il mi?
Haziran 4th, 2008 at 15:25
?ntihar her zaman trajik de?ildir. “Varl???n? sürdürmek için var olmak” , “Bir ba?kas?n?n evine tu?la olmak” onlarca gri hayattan biri olmak bu çok daha trajik