Hep söylerim; bazen kelimeler insanın boğazında kalır ve söylenecek pek fazla söz kalmaz, o nokta kelimelerin kifayetsiz kaldığı noktadır. Bu cümleyi yaşanan durum ve zaman süresi içerisinde pek çok kez kullanmışızdır. Yutkunur ve kelimelerin dilinizin ucundan düşmesini beklersiniz ama, bir türlü o kelimeler düşmez. Cümle içinden cümle beğenmeye çalışır ama, o an hissedileni bir türlü net ifade edecek sözcükleri bir türlü bulamazsınız.
O öyle değilmiş; yaşanılan herşeyin bir çeşit anatomisini çıkarmak mümkün ve doğru kelimeleri seçmek daima an meselesesiymiş. Oysa öyle bir acı varmış ki bunun ne tarifini yapmak mümkün, ne de onu anlatabilecek kelimeleri dudaklaradan söulemek mümkün, zira artık söylenecek hiç bir sözün bir değeri kalmamıştır ki! Kelimelerin kifayetsiz kaldığı, sözlerin son bulduğu nokta oymuş da, bunu daha önce hiç yaşamamışız.
Hayattan yitip giden birinin ardından ne söylenebilir ki? Sözler onu geri getirebilir ya da acıyı dindirebilir mi?
Hayat devam ediyor, artık ne göz yaşının bir önemi var, ne de kelimelerin. Sonsuzluğa bir melek daha gönderdik, huzurla uyu! Elimizde kalan bir ömür hatıra….
Sizler için bunlarıda karaladım
Bu yazı 11 kez okundu
Aralık 6th, 2007 at 02:59
NE DEN?R K? BA?INIZ SA?OLSUN CANIM
Aralık 7th, 2007 at 02:05
O kadar çokmu?ki me?er bo?az?mda alanlar. yaz?n? okuyunca anlad?m.
Aralık 7th, 2007 at 18:15
Sa?ol Eda
Aralık 7th, 2007 at 21:04
Ba??n?z sa?olsun, demekten ba?ka bir ?ey gelmiyor elimizden.