Bugün yaÅŸadığım ruh haline en güzel tercüme, OÄŸuz Atay’dan geldi.  Yorum katmadan paylaÅŸmak istediÄŸim bu satırlar, OÄŸuz Atay’ın “Tutunamayanlar” adlı eserinden. Sayfa 223, paragraf 2 ve şöyle baÅŸlıyor: “Mahkemede, suçlu sandalyesinde, bilerek ya da iÅŸledikleri suçları bilmek zahmetine katlanacak kadar dahi düşünemediklerinden, bilmeyerek, eziyet eden, hor gören, aÅŸaÄŸalıyan,

Şiddetin, cinsi, derecesi ne olursa olsun, haklı yanı yoktur! Ne insan haklarına, ne ahlaka, ne de insanlığa sığacak; elle tutulur, savunulacak hiç bir yanı asla olamaz. Şiddet derken, hemen hemen toplumun büyük bir kısmı tarafından, kaba kuvvet algılansa da içeriğinde; hakaret, küfür, zorla dayatma, kişilik bozmaya yönelik psikolojik baskılar, saldırgan davranışlar, aşırı kıskançlık, küçümseme, hor [...]

Ben sen gibi olduktan sonra, ben olmamım anlamı yok! Böyle bir atasözü var mıydı? Bilmiyorum, ama yoksa da hislerime tercuman olduÄŸu için uyduruverdim. Çekirdekten baÅŸlayıp; önce ailesel baskı, çevresel baskı, toplumsal baskı, bireysel baskı, iÅŸte baskı, sıralama okadar uzun ki saymakla bitmez… Peki neden? Herbiri kendi deÄŸer yargılarını, kendi düşünce ve yaptırımlarını zorla bir baÅŸkasına [...]