Ülkemiz de gündem okadar çok sık değişiyor ki, hangisine yetişeceğimizi şaşırdık.
Bir yanda terör, bir yanda anayasa, bir yanda referandum, türban, kürt sorunu derken; dün akşam oylanan Ermeni soykırımın kabulu ile başka noktalara taşındık. Aslında zaten bu beklenen birşeydi. tıpkı Fransa da olduğu gibi ABD ‘de soykırımın tescillenmesinin şimdiden nelere sebep olacağını kestirmek zor. Sokaklarda ” hepimiz Ermeniyiz” sloganları atanlar yine aynı tavrı gösterecekler mi bilemiyorum ama, bildiğim tek şey ne yaparsanız yapın, Ermenilerin beyninden soykırımı silemezsiniz. Bütün Dünya bunu kabul etmiş olsa ne değişecek onu da merak ediyorum açıkçası. 90 sene evvel yaşanan olaylarda, suçlu suçsuz aramak bu gün kime ne yarar sağlayacak acaba? Şimdi gözler kararın genel kurula yollanıp yollanmamasında. Ordan da evet kararı çıkarsa, Ermenilerin toprak hak etme iddaları ortaya atılacak, hadi hayırlısı.
Farkında mısınız, yavaş yavaş çevremizde bir çember oluşuyor ve biz o çemberin içinde sıkışmaya devam ediyoruz. Nihayet alınan tezkere ile yeni bir sıcak savaş eşiğindeyiz. Önceki yıllarda da Kuzey Irak’a yapılan operasyonlar olmuştu ama malesef terör hiç bitmedi ve bitmeyecek. Siyasi oyunlar devam ettiği sürece bir çözüm bulanabileceğini sanmıyorum. Bu gün Kuzey Irak yönetimi “biz izin vermeyiz” diyor, asker son hız operasyon hazırlığı yapıyor ve nihayet bu operasyon gerçekleşecek. Peki pkknın kökü kurutulabilecek mi? Bu gün için evet çözüm oldu diyelim, ya yarın? Askere evladını gönderen annelerin endişeleri bitecek mi?
Referandum refarandum derken işte 21 Ekim geldi çattı. Çarçabuk Anayasa değiştirildi, referandum 12. Cumhurbaşkanı’nı belirlecek kararı alındı. Peki bu dayatma ne işe yaradı şimdi, Allah bilir. Açıkçası gidip oy kullanmayı bile düşünmüyorum. Nasıl olsa başka bir anayasa çıkar, hükümet yine bildiğini okur. Hükümetten ziyade ABD bizim için ne uygun görürse o olur. Ama biz hala, “Bush baskı yaptı, ama ne yapalım 27 kişiye söz geçiremedi, ABD dostumuz” diye avunmaya devam edelim.
