Siz istemesenizde, hayat bazen öyle yerlere sürüklerki sizi, dönüp arkaya baktığınızda şu an bulunduğunuz noktaya nasıl geldiğinizi bir türlü anlayamazsınız. Koca bir ömür geride kalmış ve sizin eteğiniz o ömürden arta kalan kırık dökük parçalarla dolu. İnsanın ne zaman öleceğini bilemiyor olması, kalan zamanla ilgili de dehşete düşmesine neden olur. Bir sürü yanıt bekleyen sorular; [...]

Gerçekten de şu blog olayı çok ilginç. Uzun bir süre yazmayı bırakınca, köreliyorsun. Yazmak istediğin halde, yazacaklarını sıraya koymayı ve anlatmak istediklerini anlatmayı, bir türlü beceremiyorsun. Sonra birden yeniden yazmaya başladığında, sürekli yazma arzusu duyuyorsun. Henüz tam anlamıyla yazmaya başladığım ve bu arzuyu kuvvetle istediğim söylenemez, ama en azından kendimce minik adımlar atmaya karar verdim… [...]

Bir guguk kuşu öter; sessizlik olur… Sonra uzaklardan bir kuş daha ötmeye başlar ve daha uzaaktan bir kuş daha. Birbirlerinin çağrısına cevap verir ve hepsi bir araya toplanır ardından. Bazen gök yüzünde grup olup dans ederler, bazen bir ağacın dalında suskunluklarını paylaşırlar. Sevgi ve sorumluluk bunu yapmalarını öğretir onlara. Sizden yanıt beklendiğinde ses vermezseniz, siz [...]

Fazla hızlı yaşayan, hızla tüketen bir toplum olduğumuzdan olsa gerek; yavaş, ağır, tasarruf, rölanti gibi kelimeler bizlere pek birşey ifade etmiyor. Hayatın kendisi hızla akınca, hızla ona yetişmeye çalışmak gibi zorunluluk hissediyoruz. Aslında olması gerekende bu; zamanı yakalamak, gerisinde kalmamak, zamana ayak uydurabilmek. Ama hayata yetişmeye çalışırken de dikkat!

Aklında birşey varsa insanın, sadece tek birşey; dış dünyaya kapatıyor kendini. Ne bileyim, adını siz koyun o birşeyin; iş, aile, ilişkiler, yalnızlık… Herşey olabilir. “Sanal alem”de ne var ne yok diye bakarken farkettim ki, gerçek dünyayla pek fazla haşır neşir olmuşum. Yazmayı unutmuşum, ne yazacağımı bilemez olmuşum örneğin. Konuşacakları tükendiğinde mi yazmaya başlar insan, yoksa [...]