Nihayet 2007′nin son gününe geldik! Biraz bir yıl daha yaşlanmış olmanın verdiği burukluk, birazda yeni bir yıla girecek olmanın verdiği sevinç ile günü noktalıyacağız.

2007′ye girerken aynı duygular içinde girmiştik elbette. Benim için güzel bir yıl olduğunu söyleyemem. Belkide hatırlayabildiğim en berbat yıl oldu. Hatta, bundan sonraki hayatımda da etkisini kaybetmeyecek bir yıl. Biraz batıl inanç ama, tek rakamlar daima uğursuz gelmiştir.

Bir yıla neler sığdırdım: Aslında neler yok ki içinde? Pişmanlıklar, haksızlıklar, hüzün, acı. Haksızlık etmiyeyim, biraz mutluluk. Ama kaybettiklerimin yanında, hiç sayılır heralde!

2007′nin başında; alıştığım çevremden ve 7 yıl oturduğum evimden ayrılıp, bana tamamen yabancı bir muhite taşındım ( pişmanlık!) .

Ortalarında; hiç istemediğim halde, sırf çok saygı duyduğum ve değer verdiğim, belkide “tamam pes ediyorum, senin dediğin olsun” diyerek hayatıma birini soktum ( pişmanlık).

Sona dört ay kala; aynı gün işimden ve sevgilimden ayrıldım. Benim için hayatımın en zor dönemlerinden biri oldu. Sevgilimden ayrılmak; zaten yalnış olan bir başlangıcın sonu oldu ki; bittiği için değil, başladığı içindi pişmanlığım. İşimden ayrılmayı hiç düşünmemiştim; öfkemi kontrol edemememin bana getirdiği son oldu.  (Sanırım artık, kontrol bende( Sinirlerimi aldırdım))

 Benim için; dost kalması, hep hayatımda var olması gerektiği halde, çok değer verdiğim birini, daha henüz yeni bir birlikteliği sonlandırmışken, hayatıma sevgili olarak dahil etmem, 2007′de ki en büyük aptallığımdı.

Sona bir ay kala; hayatımda daha önce hiç yaşamadığım kadar, büyük bir acı yaşadım. Canımdan can, abimi kaybettim. Yer yüzünde; üzülücek, tasa edecek, off diyecek kadar hiç bir şeyin önemli olmadığını öğrendim. Yerinin dolması imkansız, geri gelmesi imkansız. Dünya’nın boş, hayatın anlamsız olduğunu öğrendim. Hiç kimseye kızmamayı, hiç birşeye takmamayı öğrendim.

2007′nin sonu; sürekli depresyonda olan zatı-ı muhterem sevgilimden ayrıldım, aslında o beni çoktan terketmişti. Şimdi mi? Birine canın cehenneme diyebildiğim için mutluyum. Güzel bir işim, harika dostlarım ve 2008 için süper umutlarım var. İstanbul’u terk etmeye karar verdim.

Dünya’ya barış, insanlığa huzur, kalplere sevgi, hastalara şifa dileklerimle…..