21 Eylül 2008
Çocuk hafızamdan geride kalan, bir gece yarısı abim ve üç arkadaşının “ geliyorlar, kaçın” diyerek arka bahçeden kaçışlarına hayretle bakıyor olmamdı. Bir anlam veremiyordum; kim geliyor, kimden kaçıyorlar, abim bir daha geri gelecek miydi, annem neden ağlıyordu?
Ve bir gün uyandığımda; asker bütün köşe başlarını tutmuş, elinde tüfekleriyle, gülümsemeden yol kesiyordu. Korkuyordum, ama büyülenmiş gibi bakmaktan kendimi alamıyordum. Herkeste bir telaş; “kaçsak mı, kalsak mı?” Bu telaş öylesine büyüktü ki; babadan yadigar kalma ruhsatlı 14’lüyü aynı telaşla ağabeyimin duvar dibinden çıkarıp, muhtar ve yanında ki iki askere teslim edişini başka türlü açıklamak imkansız.
(more…)
